με ανησυχίες εφηβικές ακόμη, αυτοπεποίθηση αλλοπρόσαλλη, που γελάει αδέξια, όπως κάποιος που σκοντάφτει σ'ενα λοφάκι κομφετί (προσπαθεί να μη θυμώσει γιατί είναι γιορτή διάολε).
Κουράζομαι, πρέπει να μάθεις πρώτα για τους πεθαμένους για να γράψεις κάτι για τους ζωντανούς, όσο τους προλαβαίνεις, κι αν προλάβεις στο τέλος, γράφεις και κάτι δικό σου.
"Δεν θα είναι δικό σου ποτέ, το τέρας του Φρανκενστάιν θα θυμίζει περισσότερο, αυτό στο υπογράφω".
*Επισήμως πλέον, το αγαπημένο μου επίρρημα της αγγλικής.
