Μέσα στη νάρκη μου...

...πάτησα μια Νάρκη.
Μπορώ να δω τα σωθικά μου να σκορπίζονται στον αέρα σαν σπίθες.

Είναι 2 τα ξημερώματα.
Αυτή η ώρα της νύχτας με υπνωτίζει, ζαλίζομαι, βουλιάζω.
Τρώω μια σοκολάτα με γέμιση, γιαούρτι φράουλα (μα να μην τρώω μια φυσιολογική σοκολάτα πια!-_-). Ανακατεύω τα μαλλιά μου καμπουριάζοντας μπροστά στην οθόνη. Αύριο πρέπει να σηκωθώ νωρίς. Η οθόνη με υπνωτίζει, μπερδεύω τα πλήκτρα, τα δάχτυλά μου κινούνται μόνα τους, χωρίς να κοιτώ. Γνωρίζω πολύ καλά πως το πρωί δεν θα έχω κουράγιο να σηκωθώ, και ναι, χρειάζομαι κάποιον να μου κάτσει στο σβέρκο και να ουρλιάζει "Κοιμήσου πριν τις 12, διάβασε, σχεδίασε, κάνε κάτι χρήσιμο!".

Μια ζωή μέσα σε τοίχους.
Μια ψυχή πίσω από τοίχους, οχυρωμένη.
Τακτική, καθαρή, μετρημένη, με πρόγραμμα.

Στην πιο φαινομενικά αυτοκαταστροφική περίοδο που πέρασα ποτέ νιώθω τον εαυτό μου σαν χαρωπό βάρος στους ώμους μου, όπως σηκώνεις ένα ντελικάτο κοριτσάκι στην αγκαλιά σου, με παχουλά λευκά χεράκια και στραβό χαμόγελο. Μέσα στην αταξία βρίσκω την τάξη και επαναπροσδιορίζω τον κόσμο μου.

Αυτός ο κόσμος ξέρει να χαμογελά στραβά, όπως το κοριτσάκι. Το απαλό παιχνίδισμα του φωτός στα μάτια του φανερώνει ασυννέφιαστη αθωότητα που δεν έχει να κάνει με την ευνουχισμό αφύπνιση του σώματος, αλλά με την απώλεια κάθε ίχνους κυνισμού κι απογοήτευσης.

Κάποτε είχα ευχηθεί ανάμεσα σε δυο ανάσες να μπορούσα να συλλάβω το είδωλό μου, για να δω αν πραγματικά υπάρχω. Περπατώντας στο δρόμο επέμενα να χαζεύω την αντανάκλασή μου στις βιτρίνες και τα παράθυρα γιατί τα πόδια μου πήγαιναν πολύ γρήγορα για να τα προλάβω και η ανάσα μου μετα βίας ακουγόταν.
Υπήρχα όντως;
Έπρεπε να πειστώ με κάθε τίμημα.

Μα τώρα με κάθε τίμημα θα σας πείσω γι'αυτό που είδα τελικά, εκείνη τη μοναδική στιγμή ανάμεσα σε δυο ανάσες.

Ίσως ν'ακούγομαι υπερβολική. Πέρασα στην πλευρά της δράσης, πέταξα την τεχνητή υποστήριξη, ακούτε τους πρώτους μου ρόγχους επιτέλους , δεν έχω άλλη επιλογή.