Διαθήκη

Η ψυχή μου δεν τρίζει πια. Μόνο χορεύει ψηλά, έρπει, τσακίζεται, καίγεται, ουρλιάζει. όμως δεν τρίζει πια.
Έχει έρθει η ώρα για την Μεταμόρφωση.

Γλιστρά στο πάτωμα, μέσα από τα πνευμόνια μου, μια σκοτεινή κηλίδα. Το αίμα μου σαν σιρόπι κολλά στη σάρκα μου δίνοντας μια κόκκινη έξαψη από μέσα προς τα έξω. Είναι τόσο γλυκό που γλείφοντας τα δάχτυλά μου μπορώ να γυρίσω το μέσα έξω χωρίς να σπάσω τίποτα.

Παίρνω τον αντίχειρα και αρχίζω να φουσκώνω. Όταν φτάσει στο απροχώρητο το σώμα τινάζεται και συσπάται και τα κόκκαλά μου κροταλίζουν σαν κατσαρόλες που στοιβάζονται στο ντουλάπι και το κεφάλι μου γίνεται αφόρητα βαρύ σαν την πανσέληνο.

Η πανσέληνος κόβεται στη μέση. Φίλε. Κόβεται από την προεξέχουσα κεραία της διπλανής πολυκατοικίας σε δυο ανόμοια κομμάτια. Κάθομαι κάτω από την απλώστρα στο σκοτάδι. Όλα τα παράθυρα άδεια. Μόνο ένα απέναντι αναβοσβήνει σαν να του κάνουν ηλεκτροσόκ. Τηλεόραση.

Το κεφάλι μου γίνεται αφόρητα βαρύ. Ξεφλουδίζει όπως το πορτοκάλι. Τα χοντρά τσόφλια του ανοίγουν και κόβονται. Μια πηχτή λευκή ουσία για το κρανίο μου. Μέχρι τη νόστιμη σάρκα θα πρέπει πρώτα να φας τις ίνες. Τις τρως και το άρωμα πλησιάζει ακόμη περισσότερο.

Το άρωμα καίει τις αρτηρίες μου και το σιρόπι αρχίζει να τρέχει.

Καίγομαι.

Θέλω να σπάσεις τα κόκκαλά μου ένα ένα μόνο για να μπορώ ν'ακούω τον ήχο. Τα χρόνια μου, την πόρτα που κλείνει.

Θέλω μια γλάστρα για να φυτέψω το ζεστό πορτοκάλι μέσα με μια τούφα μαλλιά γι'ανθό. Μπορώ να ζήσω λίγο ακόμη για να το δω, όπως ο κόκορας με το κομμένο κεφάλι