Πράσινο

Επιχείρησα να ξεκινήσω ένα καινούριο blog, τα παράτησα στο ένα ποστ.

Οι μέρες εδώ γίνονται όλο και πιο όμορφες. Έχω αρχίσει να μελαγχολώ γιατί το δωμάτιο μου θα μου λείψει, το έχω κάνει τόσο όμορφο, με πράγματα που κατά κύριο λόγο μου έχουν δοθεί δωρεάν. Στις εστίες μας φτιαγμένες από containers πλοίων νιώθω τόσο νέα. Έχει να κάνει με την ευκολία στην ανταλλαγή υλικών αγαθών, όταν ο γείτονας σου αφήνει τα τηγάνια του τζάμπα γιατί φεύγει κι όταν αφήνεις για τον επόμενο το τσάι που περίσσεψε και το σουρωτήρι για τα μακαρόνια ή το μικρό κόκκινο τραπεζάκι σου. Έχει να κάνει με το ότι χτυπάς μια πόρτα όταν νιώθεις μόνος και έχεις κάποιον να μιλήσεις ή αν δε θες να δεις άνθρωπο βγαίνεις στο γκαζόν μπροστά από το σπίτι ή στην προβλήτα από πίσω ή σε δέκα λεπτά είσαι σε ένα πανέμορφο πάρκο όπου κανείς δε θα σου πει γιατί πατάς- όχι, ξαπλώνεις- στο γρασίδι, είτε διαβάζεις, είτε κοιμάσαι είτε κοιτάς υπνωτισμένος (mesmerized, πιο πολύ μ'αρέσει αυτό) τον ουρανό και τις τεράστιες φωλιές των γερανών ψηλά ψηλά.

Τις προάλλες τέλειωσα το White Noise του DeLillo και ξεκίνησα το As I Lay Dying του Faulkner ξαπλωμένη επί ώρες στο γρασίδι μπροστά από το σπίτι μου. Είναι γρασίδι, βασικά χόρτο, όχι γκαζόν. Έχει κίτρινα χαμηλά λουλούδια και άγρια χορταράκια κι είναι πυκνό πυκνό, μπορείς να ακούσεις τον απαλό βόμβο της γης. Κάθε τόσο ένα αεροπλάνο αφήνει λευκή γραμμή στον ορίζοντα.

Είναι τόσο όμορφα, γαμώτο. Κι ας μου ακούγονται απαίσια τα ολλανδικά, μες τις χασμωδίες. αουαουυαΣπαααρννταααμερστραατ.

Κάτι σκατένιο ακόμη είναι ο δρόμος με τις πουτάνες. Ειδικά το πρωί που περνάω για το πανεπιστήμιο και το σόου δεν έχει αρχίσει ακόμη, τις βλέπω μέσα, το δωμάτιο τους μ'ένα κρεβατάκι παιδικό, ξέστρωτο και ένα σωρό σεσουάρ και προιόντα μαλλιών κι αυτές με το βρακί προσπαθούν να ετοιμαστούν για την επόμενη μέρα. Δίπλα στον καθρέφτη έχουν αρκουδάκια και άλλες χαζομαρούλες και σκέφτομαι εγώ, Τρίτη πρωί στις 10, με τα δεντροδιαγράμματα στην τσάντα, πώς την πηδάει ο άλλος δίπλα στα αρκουδάκια και τα σκατάκια της; Μετά ρωτάω τον εαυτό μου, τι εσύ δεν έχεις κουκλάκια στο δωματιό σου; Δεν κάνεις σεξ στο δωμάτιό σου; Συνδέω αυτές τις δύο ερωτήσεις στο μυαλό μου αλλά και πάλι δεν βρίσκω απάντηση στην ερώτηση που προκύπτει.

Αυτό το μουρμουρητό από το μισάνοιχτο παράθυρο, μουσική από το γωνιακό κτήριο, ντιν ντον από τα ποδήλατα που τα διπλοδένουν με αλυσίδες και λουκέτα (τον είδα έναν προχθές που το βούταγε το ποδήλατο μπροστά μου, δεν είπα τίποτα).

Είμαι στα credits μιας ταινίας επειδή έκανα την διόρθωση του κειμένου στα αγγλικά και -μάλλον- βρήκα τον τύπο που θα κάνει τη φωνή του εξωγήινου. (Ναι, υπάρχει εξωγήινος). Έχω σκατοχαρεί, σχεδόν όσο όταν βρήκα εκείνο το κανούριο φόρεμα για ένα ευρώ στη Waterlooplein (it's a magic place, I'm telling you).

Είμαι πολύ καλά. Ουφ :)