Ανίτα

Χθες βράδυ μετά από την περίοδο μοναχισμού που πέρασα (4 μέρες κράτησε και για άνοιξη στο Άμστερνταμ, πιστέψτε με είναι πάρα πολύ), βλέποντας Φιλαράκια και πηγαίνοντας μόνο μέχρι το σουπερμάρκετ για να πάρω ρόκα, φρούτα και ψωμάκια ολικής χαμογελώντας στην ταμία ΚΟΙΤΑ ΚΟΙΤΑ ΤΡΩΩ ΥΓΙΕΙΝΑ (αλλά δεν μπορώ ούτε ποδήλατο να κάνω, οπότε από άσκηση γιοκ), αποφάσισα να βγω.

Έκανα τα πρώτα βήματα για να εξέλθω της περιόδου εγκλεισμού

1. δεν απέφυγα τον Έλληνα που μένει στον όροφό μου, κάθησα και μιλήσαμε αρκετά πάνω στη γεφυρούλα, παρ'ότι νωρίτερα ορκιζόμουν ότι δε θέλω να μιλήσω σε άνθρωπο

2. αποφάσισα ότι το να τρώω μόνη το κοτοπουλάκι ήταν κρίμα και φώναξα τον Μαρτσέλο να φάμε παρέα. Καταλήξαμε να μιλάμε για βιβλία που δεν τελειώνουν ποτέ καθώς είναι άνω των χιλίων σελίδων και τα ατέλειωτα βιβλία που έχουμε να διαβάσουμε σχεδόν κάθε βδομάδα για να δουλέψουμε ως υπάλληλοι σε βιβλιοπωλείο ή ω ναι τηλεφωνητές με πτυχίο Φιλολογίας εγώ στην Ελλάδα κι αυτός στην Ιταλία. Και παρόλα αυτά η καρδιά μου άνοιξε. Είπα κοίτα, καλό σημάδι. Θα βγω απόψε.

Μια άκρως συμπαθητική παρουσία δεν μπόρεσε να με συνοδέψει λόγω ανωτέρας βίας (γι'αυτό δεν καπνίζω κορίτσια), οπότε πήγα μόνη μου στη βραδιά Resistance, όπως λεγόταν. Πόσο ρεζίστανς θα ήταν αυτό το πράγμα δεν είχα ιδέα, το έβλεπα κάπως ειρωνικά. Ένα μάτσο χίπστερ μπορεί να είναι έλεγα, ή μια πολιτική ομάδα σαν αυτές που μου γυρίζουν τα άντερα. Πάω μόνη, κόσμος απ'έξω που κάπνιζε, μπαίνω και κοιτάω αμήχανα τριγύρω.

Ήταν πολύ όμορφα για ένα ονειροπαρμένο άτομο που γράφει you see I am nobody, είχε ταπετσαρίες στου τοίχους, μια πραγματική βιβλιοθήκη όπου έπαιρνες να διαβάσεις ό,τι ήθελες χωρίς να ρωτήσεις, μια ζωγραφιστή βιβλιοθήκη πάνω σε συρόμενες πόρτες που χώριζαν τον πίσω χώρο για τις προβολές, χαμηλά φωτιστικά με καπελάκι κι έναν παλιό ξύλινο πάγκο στο μπαρ. Κι η μπαργούμαν να την πω, που πρέπει ματοθεό να ήταν μεγαλούτσικη αλλά έμοιαζε με κοριτσάκι, ένα πολύ γλυκό κοριτσάκι με γυαλιά και γκριζαρισμένα μαλλιά.

Εκεί που έκανα ήσυχα τη δουλειά μου κοιτώντας αμήχανα τον κόσμο γύρω μου, κάνοντας κι άλλους να νιώθουν αμήχανα επειδή τους κοίταγα, είδα δύο καθηγήτριές μου από το πανεπιστήμιο. Γιε γιε γιε σκέφτηκα και με είχαν δει και ήταν τόσο γλυκές και μιλήσαμε (και τώρα είμαι επισήμως teacher's pet). Είναι τόσο νέες, η μία είναι ημίθεα, η άλλη απλώς γλυκιά. Αλλά η πρώτη έχει τικ και την πρώτη φορά που μίλησα στο μάθημά της λέω ω ω ω διαφωνεί τώρα, λέω ένα μάτσο βλακείες, αλλά όχι, ανοιγοκλείνει εμφατικά τα μάτια και κοιτάει σαν χρυσοψαράκι γιατί έχει ένα πολύ γλυκό τικ. Ξέχασα να πω πόσο γλυκιά είναι;

Όσοι με ξέρουν, δείχνουν κατανόηση για τα teacher crushes που έχω κατά καιρούς, οπότε αυτή είναι μια εντελώς φυσιολογική φάση για μένα. Ανέφερα πως έχει διαβάσει τα κέρατά της; Σταματάω τώρα.

Στεκόμουν μπροστά στην πόρτα που περνάνε για να κατουρήσουν τα αγοράκια κι όλο μπαίνανε και βγαίνανε, με είχαν ζαλίσει. Εκεί που ζαλιζόμουν μόνη, έπιασα κουβέντα με μια κοπέλα από την Τσεχία που ποτέ δεν άκουσα τι ακριβώς σπουδάζει αλλά έγνεψα με ενδιαφέρον και χαμογέλασα, όπως έχω μάθει να κάνω. Διάβαζε ένα βιβλίο στα γαλλικά, φορούσε ροζ ζακέτα και είχε υπερβολικά λεπτά φρύδια, δυο κίτρινες γραμμούλες πάνω από τα μάτια της. Θα μπορούσε να μην έχει καθόλου φρύδια και δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν μου αρέσουν αυτά τα In between ή όχι.

Η εκδήλωση άρχισε, κάποιος διάβαζε ένα ποίημα, μια κοπέλα ντύθηκε με μια πλαστική σακούλα ενώ πίσω της προβαλλόταν ένα βίντεο με ερωτήσεις, την ίδια να τρώει φουσκώνοντας τα μάγουλα και διάφορα παρόμοια (ήταν πολύ καλή, γνωρίζω ότι υποβόσκει υποτιμητικός τόνος από πίσω, όχι, είμαι εγώ που ζηλεύω γιατί δεν είχα το θάρρος να κάνω κάτι παρόμοιο, μιλούσε με δυνατή και καθαρή φωνή και δε φοβόταν), κάποιος και κάποια τραγούδησαν και υπήρχαν και και δύο με τρία highlights, από αυτά που με κάνουν να θέλω να ξαναγράψω και που παράλληλα δικαιολογούν τον τίτλο μου ως firework sucker. Γιατί ναι, αυτά τα παιδιά ήταν σκέτα πυροτεχνήματα κι εγώ τα κατάπινα μέσα στον ενθουσιασμό.

Όταν έκαναν διάλειμμα ήπια ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, άρχισα να χαίρομαι και να πιάνω κουβέντα με ατάκες τύπου: νόμιζα ότι με χαιρετούσες πριν αλλά απ'ότι φαίνεται δεν χαιρετούσες εμένα. Αλλά όλα τα πυροτεχνήματα ήταν συμπαθέστατα και κοινωνικά, οπότε είχα αποτελέσματα. Κατέληξα να γνωρίσω και μια Ελληνίδα η οποία αποδείχτηκε και κοντοχωριανή, το love interest της, μια κοπέλα που δεν καταλάβαινε τη λέξη knitting και μέχρι να καταλήξουμε στη λέξη workshop ψαχνόμασταν κανένα δεκάλεπτο και τον διοργανωτή της εκδήλωσης, πρώην μαθητή της καθηγήτριας με το τικ, που έμενε παλιά στα κοντέηνερ κι αυτός και του άρεσαν πολύ (ορίστε. δεν είμαι μόνη μου).

Έχω υπόψιν συγκεκριμένα άτομα που θα ήθελαν περισσότερη resistance σε μια τέτοια βραδιά, αλλά δεν ξέρω ρε παιδιά, είμαι πιο πολύ του γλυκού νερού καθώς φαίνεται, εμένα πολύ μου άρεσε. Θα ξαναπάω στις προβολές τους.