At times, indeed*, almost ridiculous-Almost, at times, the Fool.

Γράφω για άλλους, δυσκολεύομαι να γράψω για μένα. Δεν ξέρω αν εδώ ταιριάζει "όσο...τόσο", αν είναι ανάλογα ποσά δε μπορώ να κάνω κάτι τώρα, είμαι ήδη μια essay composer,

με ανησυχίες εφηβικές ακόμη, αυτοπεποίθηση αλλοπρόσαλλη, που γελάει αδέξια, όπως κάποιος που σκοντάφτει σ'ενα λοφάκι κομφετί (προσπαθεί να μη θυμώσει γιατί είναι γιορτή διάολε).

Κουράζομαι, πρέπει να μάθεις πρώτα για τους πεθαμένους για να γράψεις κάτι για τους ζωντανούς, όσο τους προλαβαίνεις, κι αν προλάβεις στο τέλος, γράφεις και κάτι δικό σου.

"Δεν θα είναι δικό σου ποτέ, το τέρας του Φρανκενστάιν θα θυμίζει περισσότερο, αυτό στο υπογράφω".

*Επισήμως πλέον, το αγαπημένο μου επίρρημα της αγγλικής.

Liminality

Ορισμένα πράγματα δεν μπορώ να σταματήσω να τα σκέφτομαι. Κάθε φορά που προσπαθώ να τα αποτυπώσω, χάνουν την αρχική τους σπουδαιότητα, οι λέξεις κουτσαίνουν. Ίσως λοιπόν από την αρχή να μην ήταν τόσο σπουδαία. Δεν με απασχολεί τόσο αυτό σε πρώτο στάδιο. Θα μπορούσα να απορροφηθώ με την πιο ασήμαντη φαινομενικά σκέψη, οπότε κάτι τέτοιο δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα.

Έχω περάσει ώρες, μέρες, σκεφτόμενη τι θεωρώ όμορφο, πώς με επηρεάζει, τι είναι για μενα αισθητικά ωραίο, με ποια κριτήρια πιθανότατα το καθορίζω αυτό, τι με ελκύει πνευματικά, τι σωματικά, τι και τα δύο μαζί, τι τίποτε από τα δύο. Μετά από τόσο καιρό χάους, δεν με ενδιαφέρουν πια τόσο όλα αυτά. Ο άβακας που μετρούσα τα υπέρ και τα κατα έσπασε. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τη φύση σου, από το περιβάλλον και τα ερεθίσματα που δέχεσαι, από αιώνες αρχετυπικών εικόνων που ανακυκλώνονται, από το ένστικτο, από την ανάγκη εξιδανίκευσης του άλλου.

Το σώμα με περιόριζε. Ήταν ένα περιττό βάρος που έπρεπε να το κάνω όμορφο για τους άλλους. Ένα κομμάτι έτσι, ένα αλλιώς, για να'ναι όλοι ευχαριστημένοι. Το σώμα με βάραινε. Πιθανότατα η αγάπη και η ζεστασιά να με έχουν απασχολήσει τόσο όσο τα περισσότερα άτομα σε αυτόν τον κόσμο, μέσα από το προσωπικό μου πρίσμα πάντα (το οποίο σε καμία περίπτωση δεν είναι απολύτως προσωπικό. Για να βρω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα, θα έπρεπε να φάω και τα σκατά και τη σοκολάτα και να πω ευχαριστώ στο τέλος, δεν είμαι σίγουρη αν θα το ξαναεπιχειρήσω αυτό σύντομα). Είχα αρκετή αγάπη, αλλά όχι εκείνη που με βασάνιζε περισσότερο. Το σώμα μου ήταν ένα περιττό βάρος. Το δέρμα χωρίζει. Οι κοπέλες στο δρόμο είναι τεχνητοί άνθρωποι, δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. Αν άφηνες τις τρίχες όπως ήταν, το δέρμα όπως ήταν, τα μαλλιά όπως ήταν, τα μάτια όπως ήταν, τη μέση όπως ήταν η διαφορά δεν θα ήταν τόσο μεγάλη. Δεν θα ήσουν τόσο άσχημη στα μάτια μου.

Έχω κουραστεί από τα σώματα και τις ανθρώπινες μορφές ως έχουν. Αισθητική, αρμονία, κακογουστιά, δε με νοιάζει τίποτε πια. Κάθε μέθοδος πρόκλησης έλξης είναι θεμιτή μάλλον. Εφόσον λειτουργεί κάτι, δε νομίζω ότι είμαι σε θέση να το κρίνω. Η ανθρώπινη μορφή είναι προβλέψιμη, όσο και να προσπαθήσεις. Το δέρμα από κάτω θα είναι το ίδιο, η θέση των μελών, τα νύχια, οι ζάρες στους αγκώνες. Βρωμερή ανάσα το πρωί, τσίμπλες στα μάτια. Κανείς και καμία δε γεννήθηκε μυρίζοντας ροδόνερο.

Αν η αγάπη είναι ανιδιοτέλεια, τότε θέλω ζεστασιά μόνο δική μου.

boku mo yarasete kudasai

Wow. I've done it. I have a personal entry with references about actual people in public view.

Now that's a big step. Isn't this what journalists always do? (insert ironic smirk)

This is a non-verbosity post no

ή γράφεις ή δε γράφεις γαμώτι.

If I didn't have they boy, I'd feel lonely. Now I've got the boy and I feel the pressure running down my spine. He's no sumo size, that was supposed to be a quirky metaphor. There are things I like about him, there are things I don't. His skin colour, his dark hair, the way his hands are always warm,his soft smile, these things I like.
I also like the way I feel when I'm around him. Usually I'm pretty much anal retentive when alone, in situations like going windowshopping at the mall, standing in line for a coffee, studying for an upcoming exam, updating my anki and bitching about how much I suck at Japanese. I'm so much aware of my surroundings that it's quite difficult to relax. But when the boy's around, I have someone to drag along to see the christmas tree or something absolutely childish or/and nonsensical, like a Hello Kitty store (which I don't even like), or some toy I wouldn't play with even as a child, or simply holding hands and making fun of him in the middle of the street.
I am happy.

Even in the recent past, I was thinking about leaving the country. Now I'm going to stay abroad for 5 months (Erasmus,ne). I finally got to leave, even for a limited amount of time, but he's staying back. I knew this from the start (and that's why I don't want to grow attached , but then I go and do exactly what I didn't intend to do, so...).

My wanderlust collides with my ever apparent sense of vast loneliness. And I'm not specifically speaking about Erasmus, that's for a short time.
However I think about it, I can deal with loneliness better than most people, but I've been lonely for a long time.

I like how I managed to write this in a simple way, avoiding drama.
I like "like" and my short sentences.

I know it sounds pompous but...the passion of lovers is for death, indeed.

There is this soft demeanor I want to keep under my sheets, sheets I’ve shared with you a couple of times, because you were still so little to visit you at home, because I know I know, when I was alone I could write and now that I’m with you I can bake cakes, but no one asked me if that’s what I want, is this a god’s way to tell you : you don’t deserve balance unless you share your burning embrace, you don’t deserve long nights of understanding and flitting secrets unless you put your heart in a cage, my body rattling tattling like a colorful snake- I don’t want to draw your face, I don’t want to take pictures of you and the more I do, the more bound I become to you, goddammit I love you.
The small hands, white and trembling and a pair of eyes with constant agony and sympathy lingering
I’ve read about you in novels and the medical department
Disorder, anxiety, my life has them, these are your life.

The Mysterious Explorations of Jasper Morello

Διαθήκη

Η ψυχή μου δεν τρίζει πια. Μόνο χορεύει ψηλά, έρπει, τσακίζεται, καίγεται, ουρλιάζει. όμως δεν τρίζει πια.
Έχει έρθει η ώρα για την Μεταμόρφωση.

Γλιστρά στο πάτωμα, μέσα από τα πνευμόνια μου, μια σκοτεινή κηλίδα. Το αίμα μου σαν σιρόπι κολλά στη σάρκα μου δίνοντας μια κόκκινη έξαψη από μέσα προς τα έξω. Είναι τόσο γλυκό που γλείφοντας τα δάχτυλά μου μπορώ να γυρίσω το μέσα έξω χωρίς να σπάσω τίποτα.

Παίρνω τον αντίχειρα και αρχίζω να φουσκώνω. Όταν φτάσει στο απροχώρητο το σώμα τινάζεται και συσπάται και τα κόκκαλά μου κροταλίζουν σαν κατσαρόλες που στοιβάζονται στο ντουλάπι και το κεφάλι μου γίνεται αφόρητα βαρύ σαν την πανσέληνο.

Η πανσέληνος κόβεται στη μέση. Φίλε. Κόβεται από την προεξέχουσα κεραία της διπλανής πολυκατοικίας σε δυο ανόμοια κομμάτια. Κάθομαι κάτω από την απλώστρα στο σκοτάδι. Όλα τα παράθυρα άδεια. Μόνο ένα απέναντι αναβοσβήνει σαν να του κάνουν ηλεκτροσόκ. Τηλεόραση.

Το κεφάλι μου γίνεται αφόρητα βαρύ. Ξεφλουδίζει όπως το πορτοκάλι. Τα χοντρά τσόφλια του ανοίγουν και κόβονται. Μια πηχτή λευκή ουσία για το κρανίο μου. Μέχρι τη νόστιμη σάρκα θα πρέπει πρώτα να φας τις ίνες. Τις τρως και το άρωμα πλησιάζει ακόμη περισσότερο.

Το άρωμα καίει τις αρτηρίες μου και το σιρόπι αρχίζει να τρέχει.

Καίγομαι.

Θέλω να σπάσεις τα κόκκαλά μου ένα ένα μόνο για να μπορώ ν'ακούω τον ήχο. Τα χρόνια μου, την πόρτα που κλείνει.

Θέλω μια γλάστρα για να φυτέψω το ζεστό πορτοκάλι μέσα με μια τούφα μαλλιά γι'ανθό. Μπορώ να ζήσω λίγο ακόμη για να το δω, όπως ο κόκορας με το κομμένο κεφάλι