Ανίτα

Χθες βράδυ μετά από την περίοδο μοναχισμού που πέρασα (4 μέρες κράτησε και για άνοιξη στο Άμστερνταμ, πιστέψτε με είναι πάρα πολύ), βλέποντας Φιλαράκια και πηγαίνοντας μόνο μέχρι το σουπερμάρκετ για να πάρω ρόκα, φρούτα και ψωμάκια ολικής χαμογελώντας στην ταμία ΚΟΙΤΑ ΚΟΙΤΑ ΤΡΩΩ ΥΓΙΕΙΝΑ (αλλά δεν μπορώ ούτε ποδήλατο να κάνω, οπότε από άσκηση γιοκ), αποφάσισα να βγω.

Έκανα τα πρώτα βήματα για να εξέλθω της περιόδου εγκλεισμού

1. δεν απέφυγα τον Έλληνα που μένει στον όροφό μου, κάθησα και μιλήσαμε αρκετά πάνω στη γεφυρούλα, παρ'ότι νωρίτερα ορκιζόμουν ότι δε θέλω να μιλήσω σε άνθρωπο

2. αποφάσισα ότι το να τρώω μόνη το κοτοπουλάκι ήταν κρίμα και φώναξα τον Μαρτσέλο να φάμε παρέα. Καταλήξαμε να μιλάμε για βιβλία που δεν τελειώνουν ποτέ καθώς είναι άνω των χιλίων σελίδων και τα ατέλειωτα βιβλία που έχουμε να διαβάσουμε σχεδόν κάθε βδομάδα για να δουλέψουμε ως υπάλληλοι σε βιβλιοπωλείο ή ω ναι τηλεφωνητές με πτυχίο Φιλολογίας εγώ στην Ελλάδα κι αυτός στην Ιταλία. Και παρόλα αυτά η καρδιά μου άνοιξε. Είπα κοίτα, καλό σημάδι. Θα βγω απόψε.

Μια άκρως συμπαθητική παρουσία δεν μπόρεσε να με συνοδέψει λόγω ανωτέρας βίας (γι'αυτό δεν καπνίζω κορίτσια), οπότε πήγα μόνη μου στη βραδιά Resistance, όπως λεγόταν. Πόσο ρεζίστανς θα ήταν αυτό το πράγμα δεν είχα ιδέα, το έβλεπα κάπως ειρωνικά. Ένα μάτσο χίπστερ μπορεί να είναι έλεγα, ή μια πολιτική ομάδα σαν αυτές που μου γυρίζουν τα άντερα. Πάω μόνη, κόσμος απ'έξω που κάπνιζε, μπαίνω και κοιτάω αμήχανα τριγύρω.

Ήταν πολύ όμορφα για ένα ονειροπαρμένο άτομο που γράφει you see I am nobody, είχε ταπετσαρίες στου τοίχους, μια πραγματική βιβλιοθήκη όπου έπαιρνες να διαβάσεις ό,τι ήθελες χωρίς να ρωτήσεις, μια ζωγραφιστή βιβλιοθήκη πάνω σε συρόμενες πόρτες που χώριζαν τον πίσω χώρο για τις προβολές, χαμηλά φωτιστικά με καπελάκι κι έναν παλιό ξύλινο πάγκο στο μπαρ. Κι η μπαργούμαν να την πω, που πρέπει ματοθεό να ήταν μεγαλούτσικη αλλά έμοιαζε με κοριτσάκι, ένα πολύ γλυκό κοριτσάκι με γυαλιά και γκριζαρισμένα μαλλιά.

Εκεί που έκανα ήσυχα τη δουλειά μου κοιτώντας αμήχανα τον κόσμο γύρω μου, κάνοντας κι άλλους να νιώθουν αμήχανα επειδή τους κοίταγα, είδα δύο καθηγήτριές μου από το πανεπιστήμιο. Γιε γιε γιε σκέφτηκα και με είχαν δει και ήταν τόσο γλυκές και μιλήσαμε (και τώρα είμαι επισήμως teacher's pet). Είναι τόσο νέες, η μία είναι ημίθεα, η άλλη απλώς γλυκιά. Αλλά η πρώτη έχει τικ και την πρώτη φορά που μίλησα στο μάθημά της λέω ω ω ω διαφωνεί τώρα, λέω ένα μάτσο βλακείες, αλλά όχι, ανοιγοκλείνει εμφατικά τα μάτια και κοιτάει σαν χρυσοψαράκι γιατί έχει ένα πολύ γλυκό τικ. Ξέχασα να πω πόσο γλυκιά είναι;

Όσοι με ξέρουν, δείχνουν κατανόηση για τα teacher crushes που έχω κατά καιρούς, οπότε αυτή είναι μια εντελώς φυσιολογική φάση για μένα. Ανέφερα πως έχει διαβάσει τα κέρατά της; Σταματάω τώρα.

Στεκόμουν μπροστά στην πόρτα που περνάνε για να κατουρήσουν τα αγοράκια κι όλο μπαίνανε και βγαίνανε, με είχαν ζαλίσει. Εκεί που ζαλιζόμουν μόνη, έπιασα κουβέντα με μια κοπέλα από την Τσεχία που ποτέ δεν άκουσα τι ακριβώς σπουδάζει αλλά έγνεψα με ενδιαφέρον και χαμογέλασα, όπως έχω μάθει να κάνω. Διάβαζε ένα βιβλίο στα γαλλικά, φορούσε ροζ ζακέτα και είχε υπερβολικά λεπτά φρύδια, δυο κίτρινες γραμμούλες πάνω από τα μάτια της. Θα μπορούσε να μην έχει καθόλου φρύδια και δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν μου αρέσουν αυτά τα In between ή όχι.

Η εκδήλωση άρχισε, κάποιος διάβαζε ένα ποίημα, μια κοπέλα ντύθηκε με μια πλαστική σακούλα ενώ πίσω της προβαλλόταν ένα βίντεο με ερωτήσεις, την ίδια να τρώει φουσκώνοντας τα μάγουλα και διάφορα παρόμοια (ήταν πολύ καλή, γνωρίζω ότι υποβόσκει υποτιμητικός τόνος από πίσω, όχι, είμαι εγώ που ζηλεύω γιατί δεν είχα το θάρρος να κάνω κάτι παρόμοιο, μιλούσε με δυνατή και καθαρή φωνή και δε φοβόταν), κάποιος και κάποια τραγούδησαν και υπήρχαν και και δύο με τρία highlights, από αυτά που με κάνουν να θέλω να ξαναγράψω και που παράλληλα δικαιολογούν τον τίτλο μου ως firework sucker. Γιατί ναι, αυτά τα παιδιά ήταν σκέτα πυροτεχνήματα κι εγώ τα κατάπινα μέσα στον ενθουσιασμό.

Όταν έκαναν διάλειμμα ήπια ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, άρχισα να χαίρομαι και να πιάνω κουβέντα με ατάκες τύπου: νόμιζα ότι με χαιρετούσες πριν αλλά απ'ότι φαίνεται δεν χαιρετούσες εμένα. Αλλά όλα τα πυροτεχνήματα ήταν συμπαθέστατα και κοινωνικά, οπότε είχα αποτελέσματα. Κατέληξα να γνωρίσω και μια Ελληνίδα η οποία αποδείχτηκε και κοντοχωριανή, το love interest της, μια κοπέλα που δεν καταλάβαινε τη λέξη knitting και μέχρι να καταλήξουμε στη λέξη workshop ψαχνόμασταν κανένα δεκάλεπτο και τον διοργανωτή της εκδήλωσης, πρώην μαθητή της καθηγήτριας με το τικ, που έμενε παλιά στα κοντέηνερ κι αυτός και του άρεσαν πολύ (ορίστε. δεν είμαι μόνη μου).

Έχω υπόψιν συγκεκριμένα άτομα που θα ήθελαν περισσότερη resistance σε μια τέτοια βραδιά, αλλά δεν ξέρω ρε παιδιά, είμαι πιο πολύ του γλυκού νερού καθώς φαίνεται, εμένα πολύ μου άρεσε. Θα ξαναπάω στις προβολές τους.

Πράσινο

Επιχείρησα να ξεκινήσω ένα καινούριο blog, τα παράτησα στο ένα ποστ.

Οι μέρες εδώ γίνονται όλο και πιο όμορφες. Έχω αρχίσει να μελαγχολώ γιατί το δωμάτιο μου θα μου λείψει, το έχω κάνει τόσο όμορφο, με πράγματα που κατά κύριο λόγο μου έχουν δοθεί δωρεάν. Στις εστίες μας φτιαγμένες από containers πλοίων νιώθω τόσο νέα. Έχει να κάνει με την ευκολία στην ανταλλαγή υλικών αγαθών, όταν ο γείτονας σου αφήνει τα τηγάνια του τζάμπα γιατί φεύγει κι όταν αφήνεις για τον επόμενο το τσάι που περίσσεψε και το σουρωτήρι για τα μακαρόνια ή το μικρό κόκκινο τραπεζάκι σου. Έχει να κάνει με το ότι χτυπάς μια πόρτα όταν νιώθεις μόνος και έχεις κάποιον να μιλήσεις ή αν δε θες να δεις άνθρωπο βγαίνεις στο γκαζόν μπροστά από το σπίτι ή στην προβλήτα από πίσω ή σε δέκα λεπτά είσαι σε ένα πανέμορφο πάρκο όπου κανείς δε θα σου πει γιατί πατάς- όχι, ξαπλώνεις- στο γρασίδι, είτε διαβάζεις, είτε κοιμάσαι είτε κοιτάς υπνωτισμένος (mesmerized, πιο πολύ μ'αρέσει αυτό) τον ουρανό και τις τεράστιες φωλιές των γερανών ψηλά ψηλά.

Τις προάλλες τέλειωσα το White Noise του DeLillo και ξεκίνησα το As I Lay Dying του Faulkner ξαπλωμένη επί ώρες στο γρασίδι μπροστά από το σπίτι μου. Είναι γρασίδι, βασικά χόρτο, όχι γκαζόν. Έχει κίτρινα χαμηλά λουλούδια και άγρια χορταράκια κι είναι πυκνό πυκνό, μπορείς να ακούσεις τον απαλό βόμβο της γης. Κάθε τόσο ένα αεροπλάνο αφήνει λευκή γραμμή στον ορίζοντα.

Είναι τόσο όμορφα, γαμώτο. Κι ας μου ακούγονται απαίσια τα ολλανδικά, μες τις χασμωδίες. αουαουυαΣπαααρννταααμερστραατ.

Κάτι σκατένιο ακόμη είναι ο δρόμος με τις πουτάνες. Ειδικά το πρωί που περνάω για το πανεπιστήμιο και το σόου δεν έχει αρχίσει ακόμη, τις βλέπω μέσα, το δωμάτιο τους μ'ένα κρεβατάκι παιδικό, ξέστρωτο και ένα σωρό σεσουάρ και προιόντα μαλλιών κι αυτές με το βρακί προσπαθούν να ετοιμαστούν για την επόμενη μέρα. Δίπλα στον καθρέφτη έχουν αρκουδάκια και άλλες χαζομαρούλες και σκέφτομαι εγώ, Τρίτη πρωί στις 10, με τα δεντροδιαγράμματα στην τσάντα, πώς την πηδάει ο άλλος δίπλα στα αρκουδάκια και τα σκατάκια της; Μετά ρωτάω τον εαυτό μου, τι εσύ δεν έχεις κουκλάκια στο δωματιό σου; Δεν κάνεις σεξ στο δωμάτιό σου; Συνδέω αυτές τις δύο ερωτήσεις στο μυαλό μου αλλά και πάλι δεν βρίσκω απάντηση στην ερώτηση που προκύπτει.

Αυτό το μουρμουρητό από το μισάνοιχτο παράθυρο, μουσική από το γωνιακό κτήριο, ντιν ντον από τα ποδήλατα που τα διπλοδένουν με αλυσίδες και λουκέτα (τον είδα έναν προχθές που το βούταγε το ποδήλατο μπροστά μου, δεν είπα τίποτα).

Είμαι στα credits μιας ταινίας επειδή έκανα την διόρθωση του κειμένου στα αγγλικά και -μάλλον- βρήκα τον τύπο που θα κάνει τη φωνή του εξωγήινου. (Ναι, υπάρχει εξωγήινος). Έχω σκατοχαρεί, σχεδόν όσο όταν βρήκα εκείνο το κανούριο φόρεμα για ένα ευρώ στη Waterlooplein (it's a magic place, I'm telling you).

Είμαι πολύ καλά. Ουφ :)

At times, indeed*, almost ridiculous-Almost, at times, the Fool.

Γράφω για άλλους, δυσκολεύομαι να γράψω για μένα. Δεν ξέρω αν εδώ ταιριάζει "όσο...τόσο", αν είναι ανάλογα ποσά δε μπορώ να κάνω κάτι τώρα, είμαι ήδη μια essay composer,

με ανησυχίες εφηβικές ακόμη, αυτοπεποίθηση αλλοπρόσαλλη, που γελάει αδέξια, όπως κάποιος που σκοντάφτει σ'ενα λοφάκι κομφετί (προσπαθεί να μη θυμώσει γιατί είναι γιορτή διάολε).

Κουράζομαι, πρέπει να μάθεις πρώτα για τους πεθαμένους για να γράψεις κάτι για τους ζωντανούς, όσο τους προλαβαίνεις, κι αν προλάβεις στο τέλος, γράφεις και κάτι δικό σου.

"Δεν θα είναι δικό σου ποτέ, το τέρας του Φρανκενστάιν θα θυμίζει περισσότερο, αυτό στο υπογράφω".

*Επισήμως πλέον, το αγαπημένο μου επίρρημα της αγγλικής.

Liminality

Ορισμένα πράγματα δεν μπορώ να σταματήσω να τα σκέφτομαι. Κάθε φορά που προσπαθώ να τα αποτυπώσω, χάνουν την αρχική τους σπουδαιότητα, οι λέξεις κουτσαίνουν. Ίσως λοιπόν από την αρχή να μην ήταν τόσο σπουδαία. Δεν με απασχολεί τόσο αυτό σε πρώτο στάδιο. Θα μπορούσα να απορροφηθώ με την πιο ασήμαντη φαινομενικά σκέψη, οπότε κάτι τέτοιο δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα.

Έχω περάσει ώρες, μέρες, σκεφτόμενη τι θεωρώ όμορφο, πώς με επηρεάζει, τι είναι για μενα αισθητικά ωραίο, με ποια κριτήρια πιθανότατα το καθορίζω αυτό, τι με ελκύει πνευματικά, τι σωματικά, τι και τα δύο μαζί, τι τίποτε από τα δύο. Μετά από τόσο καιρό χάους, δεν με ενδιαφέρουν πια τόσο όλα αυτά. Ο άβακας που μετρούσα τα υπέρ και τα κατα έσπασε. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τη φύση σου, από το περιβάλλον και τα ερεθίσματα που δέχεσαι, από αιώνες αρχετυπικών εικόνων που ανακυκλώνονται, από το ένστικτο, από την ανάγκη εξιδανίκευσης του άλλου.

Το σώμα με περιόριζε. Ήταν ένα περιττό βάρος που έπρεπε να το κάνω όμορφο για τους άλλους. Ένα κομμάτι έτσι, ένα αλλιώς, για να'ναι όλοι ευχαριστημένοι. Το σώμα με βάραινε. Πιθανότατα η αγάπη και η ζεστασιά να με έχουν απασχολήσει τόσο όσο τα περισσότερα άτομα σε αυτόν τον κόσμο, μέσα από το προσωπικό μου πρίσμα πάντα (το οποίο σε καμία περίπτωση δεν είναι απολύτως προσωπικό. Για να βρω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα, θα έπρεπε να φάω και τα σκατά και τη σοκολάτα και να πω ευχαριστώ στο τέλος, δεν είμαι σίγουρη αν θα το ξαναεπιχειρήσω αυτό σύντομα). Είχα αρκετή αγάπη, αλλά όχι εκείνη που με βασάνιζε περισσότερο. Το σώμα μου ήταν ένα περιττό βάρος. Το δέρμα χωρίζει. Οι κοπέλες στο δρόμο είναι τεχνητοί άνθρωποι, δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. Αν άφηνες τις τρίχες όπως ήταν, το δέρμα όπως ήταν, τα μαλλιά όπως ήταν, τα μάτια όπως ήταν, τη μέση όπως ήταν η διαφορά δεν θα ήταν τόσο μεγάλη. Δεν θα ήσουν τόσο άσχημη στα μάτια μου.

Έχω κουραστεί από τα σώματα και τις ανθρώπινες μορφές ως έχουν. Αισθητική, αρμονία, κακογουστιά, δε με νοιάζει τίποτε πια. Κάθε μέθοδος πρόκλησης έλξης είναι θεμιτή μάλλον. Εφόσον λειτουργεί κάτι, δε νομίζω ότι είμαι σε θέση να το κρίνω. Η ανθρώπινη μορφή είναι προβλέψιμη, όσο και να προσπαθήσεις. Το δέρμα από κάτω θα είναι το ίδιο, η θέση των μελών, τα νύχια, οι ζάρες στους αγκώνες. Βρωμερή ανάσα το πρωί, τσίμπλες στα μάτια. Κανείς και καμία δε γεννήθηκε μυρίζοντας ροδόνερο.

Αν η αγάπη είναι ανιδιοτέλεια, τότε θέλω ζεστασιά μόνο δική μου.

boku mo yarasete kudasai

Wow. I've done it. I have a personal entry with references about actual people in public view.

Now that's a big step. Isn't this what journalists always do? (insert ironic smirk)

This is a non-verbosity post no

ή γράφεις ή δε γράφεις γαμώτι.

If I didn't have they boy, I'd feel lonely. Now I've got the boy and I feel the pressure running down my spine. He's no sumo size, that was supposed to be a quirky metaphor. There are things I like about him, there are things I don't. His skin colour, his dark hair, the way his hands are always warm,his soft smile, these things I like.
I also like the way I feel when I'm around him. Usually I'm pretty much anal retentive when alone, in situations like going windowshopping at the mall, standing in line for a coffee, studying for an upcoming exam, updating my anki and bitching about how much I suck at Japanese. I'm so much aware of my surroundings that it's quite difficult to relax. But when the boy's around, I have someone to drag along to see the christmas tree or something absolutely childish or/and nonsensical, like a Hello Kitty store (which I don't even like), or some toy I wouldn't play with even as a child, or simply holding hands and making fun of him in the middle of the street.
I am happy.

Even in the recent past, I was thinking about leaving the country. Now I'm going to stay abroad for 5 months (Erasmus,ne). I finally got to leave, even for a limited amount of time, but he's staying back. I knew this from the start (and that's why I don't want to grow attached , but then I go and do exactly what I didn't intend to do, so...).

My wanderlust collides with my ever apparent sense of vast loneliness. And I'm not specifically speaking about Erasmus, that's for a short time.
However I think about it, I can deal with loneliness better than most people, but I've been lonely for a long time.

I like how I managed to write this in a simple way, avoiding drama.
I like "like" and my short sentences.

I know it sounds pompous but...the passion of lovers is for death, indeed.

There is this soft demeanor I want to keep under my sheets, sheets I’ve shared with you a couple of times, because you were still so little to visit you at home, because I know I know, when I was alone I could write and now that I’m with you I can bake cakes, but no one asked me if that’s what I want, is this a god’s way to tell you : you don’t deserve balance unless you share your burning embrace, you don’t deserve long nights of understanding and flitting secrets unless you put your heart in a cage, my body rattling tattling like a colorful snake- I don’t want to draw your face, I don’t want to take pictures of you and the more I do, the more bound I become to you, goddammit I love you.
The small hands, white and trembling and a pair of eyes with constant agony and sympathy lingering
I’ve read about you in novels and the medical department
Disorder, anxiety, my life has them, these are your life.